Klasik pragmatizm, bir düşüncenin doğruluğunu onun pratik sonuçlarına, yani bireye sağladığı fayda ve yarara dayandırır.
Ancak bu yaklaşım, beraberinde kadim bir eleştiriyi de getirir: "Eğer doğru olan faydalı olansa ve fayda kişiden kişiye değişiyorsa, herkesin üzerinde uzlaşabileceği mutlak bir doğrudan söz edebilir miyiz?"
Hakikatin Yeni Ölçüsü konusunda sahadaki son durum
Geleneksel rasyonalizm doğrunun herkes için aynı olması gerektiğini savunur Pragmatizmin fayda eksenli bakışı ise doğruluğu öznenin ihtiyaçlarına hapsettiği gerekçesiyle eleştirilir
Bir ilaç bir hasta için "doğru" (şifa verici) iken, sağlıklı biri için "yanlış" (zararlı) olabilir. Bu durum, hakikatin nesnelliğini zedeler mi, yoksa onu daha işlevsel mi kılar?
Hakikatin Yeni Ölçüsü konusunda sahadaki son durum ve Sahadaki Son Durum
İşte tam bu noktada modern bir perspektif olan Bilinç Sistemi devreye giriyor Bu sistem pragmatizmin özneye göre değişen doğru yaklaşımını reddetmek yerine bunun nedenini yapısal bir temele oturtuyor
Bilinç Sistemi’ne göre; her birey kendi özgün bilinç yapısına sahiptir ve bu yapı, kişinin gerçeği algılama biçimini belirler.
Hakikatin Yeni Ölçüsü konusunda sahadaki son durum ve Sahadaki Son Durum
Makalenin can alıcı noktası ise şu: Doğrunun özne bazında değişmesinin temel nedeni her bilinç sisteminin farklı bir gelişim seviyesinde olmasıdır
Düşük seviyeli bir bilinç için "doğru", sadece hayatta kalma odaklı bir fayda olabilir.
Yüksek seviyeli bir bilinç için "doğru", evrensel bir etik değer veya estetik bir algı biçimidir.
Bu açıdan bakıldığında,Bilinç Sistemi pragmatizm ile dirsek temasındadır; ancak onu bir adım öteye taşıyarak "faydayı" sadece keyfi bir tercih değil, bilincin o anki kapasitesinin bir sonucu olarak tanımlar.
Sonuç olarak; belki de tek bir mutlak doğruyu aramak yerine, her bilincin kendi seviyesine göre ürettiği "göreli doğruların" toplamına odaklanmalıyız. Hakikat, durağan bir nokta değil, bilincimiz geliştikçe genişleyen bir ufuk çizgisidir.
🖐😎