ANKARA — Belediyelerde kadrolu istihdamın yerini alan şirketleşme düzeni, aynı işi yapan emekçiler arasında ücret ve hak eşitsizliğine yol açıyor. DİSK/Genel-İş Araştırma Dairesi'nin 12 Kasım'da yayımladığı "Genel İşler İşkolunda İstihdamın Görünümü" raporu, yerel yönetimlerdeki istihdam dönüşümünü verilerle ortaya koydu.
Rapora göre Temmuz 2026 itibarıyla Genel İşler işkolunda 1 milyon 61 bin 665 kayıtlı işçi bulunuyor. Belediyeler ve bağlı kuruluşlarında şirketler dahil çalışan 724 bin 41 işçi, işkolundaki toplam istihdamın yüzde 68,2'sini oluşturuyor. Ancak belediyelerde görev yapan işçilerin yüzde 96'sının doğrudan belediye kadroları yerine belediye şirketlerinde istihdam edilmesi dikkat çekiyor.
Çankayada aynı işe farklı ücret ve kadrosuzluk
Ankara'nın 2025 verilerine göre 952 bin 198 nüfuslu ve 124 mahalleli ilçesi Çankaya'da da benzer bir tablo yaşanıyor. Belediyeye bağlı dört farklı iştirak üzerinden binlerce emekçi çalıştırılmasına karşın kadrolu işçi sayısının yaklaşık 115 ile sınırlı kaldığı belirtiliyor. Çalışanlar, aynı işi yapmalarına rağmen statü ve işe giriş tarihine göre (örneğin 2020 ve 2025 girişliler arasında) farklı ücretler aldıklarını, geçinebilmek için fazla mesaiye kalmak zorunda bırakıldıklarını ifade ediyor.
Bin 456 kilometrelik yol ağına 220 süpürgeci
Çankaya Belediyesi'nin 2024 faaliyet raporuna göre ilçedeki cadde, sokak ve bulvarların toplam uzunluğu 1.456 kilometre, yıllık evsel atık miktarı ise 380 bin 683 ton olarak kaydediliyor. Buna karşın sahada doğrudan sokak süpürme işini yürüten işçi sayısının yaklaşık 220 olduğu aktarılıyor.
Barınma tuvalet ve yemek ücreti sorunu
Park ve bahçelerde çalışan emekçiler ise görev alanlarının birbirine uzaklığı nedeniyle tuvalet ve dinlenme alanı bulmakta zorlanıyor. Bazı parklarda yalnızca bir metrekarelik kulübelerin bulunduğunu belirten işçiler, ısınmak ve temel ihtiyaçlarını karşılamak için çözüm üretmeye çalışırken çeşitli risklerle karşılaştıklarını dile getiriyor. Günlük 361 lira olarak verilen yemek ücretinin ise Çankaya gibi yaşam maliyetinin yüksek olduğu bir ilçede bir öğün için bile yetersiz kaldığı, işçilerin evden getirdikleri ekmek arasıyla idare ederek bu tutarı mutfak alışverişi için biriktirmeye çalıştığı belirtiliyor.

