Bu tartışmanın merkezinde ise a priori (deneyimden bağımsız, doğuştan gelen) bilgi kavramı yer alır.
Peki, tüm bilgimiz a priori midir? Yoksa bilgiyi sadece deneyimle mi kazanırız? Hatta daha radikal bir soruyla; gerçekten a priori bir bilgi var mıdır?
Bilginin Kaynağı konusunda sahadaki son durum
Bu sorulara getirilen modern yaklaşımlar bilginin doğasına dair alışılmadık bir bakış açısı sunuyor: Bilinç sisteminin kendisinde bilgi yoktur
Bilinçli zihnimiz, deneyimlerle dolan boş bir kutu gibidir. Ancak bu kutunun içinde, sonradan kazanılmayan, bilincin temel yapı taşı olan bir unsur bulunur: Ruh ve onun unsurları, özellikle de duygular.
Bilginin Kaynağı konusunda sahadaki son durum ve Sahadaki Son Durum
Yapılan tespitler duygu dışında herhangi bir a priori bilgi bulunmadığını işaret ediyor Bir bebek anne karnından itibaren dünyayı öğrenmeye başlar nesneleri kavramları veya dil kurallarını deneyimle öğrenir Ancak duygular böyle değildir
Korku, sevinç veya üzüntü gibi temel duygular, sonradan öğrenilen bilgiler değil, varoluşsal donanımlardır. Bebek, korkmayı veya mutlu olmayı deneyimlemez; o duyguları doğuştan, yani a priori olarak bilir.
Sonuç olarak; zihni dolduran bilgiler tecrübe ile inşa edilse de, o tecrübeyi anlamlandıran ruhun duygusal haritası, daha en baştan bizimle birliktedir.