​Ancak zihnimizi meşgul eden asıl meseleler; adalet, güzellik, sevgi veya matematiksel doğrular gibi soyut kavramlardır.

​Peki, bu kavramları "formlaştırmak", yani onları elle tutulur birer şekle sokmak mümkün müdür?

​Uzamın Sınırları ve Kavramların Özgürlüğü

​Birinci temel yanılgımız, soyut kavramları da tıpkı bir masa veya sandalye gibi uzayda yer kaplayan (uzamı olan) nesneler gibi tasavvur etmeye çalışmaktır. Oysa bir kavrama uzam kazandırmaya çalışmak, zihinsel bir çabadan ziyade boşuna bir gayrettir. Kavramlar, fiziksel dünyanın sınırlarına sığmayacak kadar geniştirler; onları bir kutuya hapsetmeye çalışmak, doğalarına aykırıdır.

​Platon’un "Form"ları ile Fiziki Formun Karışımı

​Bu noktada antik çağın en büyük düşünürlerinden Platon’un "İdea" kavramını hatırlamak gerekir. Eğer biz bu idea kavramını "formlar" olarak yeniden kavramsallaştırırsak, aslında bambaşka bir düşünsel araç üretmiş oluruz. Ancak buradaki en kritik hata, felsefi "form" kavramı ile günlük dilde kullandığımız "fiziki form"u karıştırmaktır.

​Bir heykelin şekli (fiziki form) ile adaletin kendisi (Platonik form) aynı şey değildir. Biri zamanla aşınır ve yok olur, diğeri ise zamandan bağımsız bir hakikat olarak varlığını sürdürür.

​Sonuç: Düşünceyi Olduğu Gibi Bırakmak

​Özetle; soyut kavramları somutlaştırma çabamız, aslında onları anlama çabamızın önündeki en büyük engeldir. Düşünceyi fiziksel dünyanın kalıplarına sokmaya çalışmak yerine, onların kendine has, soyut yapısını kabul etmek daha doğru bir yaklaşım olacaktır.